عکس پوستر چقدر عجیب طراحی شده... ، مربوط به صحنه آماده سازی جیک لاموتا در رینگ بوکس است که در فیلم دقیقاً در تصاویر تیتراژ می توان آن صحنه را دید. جیک به گوشه رینگ تکیه داده... به عبارتی دورخیز کرده تا حمله کند... اما به چه کسی؟ مطمئناً نمای پوستر ، نمای نقطه نظر ماست... پس حریف او کسی جز بیننده نیست... او آماده است تا مشت های سنگین اش را نثار ما کند... و همچون گاوهای خشمگینی که در میدان گاوبازی شاخ های تیز خود را به ماتادورها (گاوبازها) نشان می دهند؛ مشت های گره کرده اش را بالا آورده و اراده اش را برای آشفته کردن تماشاگر به رخ می کشد...

                                                                              تیموتی 

رقصنده در تاریکی(Dancer in the Dark)، ستایشی از عشق و معصومیت است، عشقی بی انتها و جاودانی از جنس مادرانه آن. تکمیل کننده سه گانه قلب طلایی فن تری یه ، قلب های طلایی و آدم های پر احساس را نشانه رفته و  الحق که به هدف می زند. تیرش چنان بر جان آدمی می نشیند که از  اعماق قلبت احساسی بر می خیزد و ناخودآگاه گونه ات را تر می کند.

فیلم ، گذشته از این که از زیر دستان کارگردانی به ظاهر نوگرا بیرون آمده  یا  عنوان برنده جایزه نخل طلای جشنواره کن در سال 2000 را یدک می کشد،  ویژگی مهم دیگری هم دارد.

اغلب فیلم های چند دهه اخیر در یک ژانر خاص نمی گنجند و ترکیبی از چند ژانر به شمار می آیند. اگر قرار باشـــد فضای کلی فیلم را به کمک آوردن اســـم ژانرهــایش اندکی ، فقط اندکی برایتان مشخص کنم؛ می گویم : رقصنده در تاریکی فیلمی است مرکب از ژانرهای درام/موزیکال/تراژدی با رعایت تعداد اندکی از بندهای دگمای فن تری یه.

                                                                                          تیموتی

امتیاز دهی وبلاگ به فیلم از ۱۰ نمره :۷/۸ 

تیموتی:  ۱۰              انیس: ۷۵/۸              کلی من: ۱۰       سوشیانس : ۹/۶               دیوید:  ۸

میشل گوندری Michel Gondry ، فیلمساز فرانسوی الاصل 40 ساله با ساخت کلیپ های آوانگارد و پیشرو به شهرت رسید. او ذهن سوررئالیستی خارق العاده خود را با همین کلیپ ها به نمایش گذاشت. گوندری، دانش آموخته مدرسه هنر پاریس است و در زمینه موسیقی پاپ و نقاشی مدرن تجربیات فراوانی دارد. حتی در دوران جوانی خود ، به عنوان گرافسیت نیز فعالیت کرده است. او در اوایل دهه 90 میلادی، به عنوان یکی از اعضای گروه موسیقی qui-qui  مشغول شد و پس از ساخت چند ویدئوآرت ، به وسیله بیورک برای ساخت کلیپ های ویژه او استخدام شد.

                                                                                           تیموتی

عده زیادی در داخل کشور، جعفر پناهی را شناخته شده ترین کارگردان این روزهای سینمای ایران قلمداد می کنند. کارگردانی که با وجود داشتن 5 فیلم بلند در کارنامه اش هنوز نتوانسته فیلمهایش را به نحوی شایسته در داخل ایران به نمایش بگذارد.بادکنک سفید ، آینه ، دایره ، طلای سرخ و آفساید هر یک به دلایل متعددی مورد بی مهری مسئولان سینمایی کشور قرار گرفتند. شاید بزرگترین عاملی که باعث عدم صدور مجوز نمایش برای آثار او شده است. نگاه تند و تیز و لحن صریح و بی پرده فیلمهایش باشد که بیشتر به معضلات اجتماعی به خصوص آنهایی که مربوط به زنان هستند؛ می پردازد.

                                                                                                                                                                                          تیموتی

جیم جارموش ، یک مستقل ساز آمریکایی است که در بعضی مناسبات دهه 70 میلادی آمریکا رشد کرده است.  او یکی از نماد های سینمای مستقل آمریکاست. حتی او را نقطه تلاقی سینمای هنری اروپا و نظام استودیویی هالیوود می دانند.یک فیلمساز ضد ژانر که اصول را همانطور که خودش بخواهد ، واژگون می کند  و هر سبکی را مثل سایر حرفه ایی های این صنعت آزموده است.

گل های پژمرده ، من را سخت به تعجب انداخت. فیلم حرکتی خلاف جریان کاری جیم جارموش در طول دو دهه اخیر محسوب می شد. گل های پژمرده خط داستانی ساده ای دارد و به شکل شگفت انگیزی داستانش را با روانی تعریف می کند. سادگی فیلم، رمز اصلی موفقیت آن است...                                          

                                                                                       تیموتی

در سال 1997 تئاتری به کارگردانی پاتریک ماربر در رویال کاستلو لندن بر روی صحنه رفت که توانست جایزه لارنس الیویر و  جایزه حلقه منتقدین لندن  در رشته بهترین تئاتر را تصاحب کند.

در 2004 میلادی مایک نیکولز اقتباسی از همان تئاتر تحسین شده ارائه کرد که راجر ایبرت را مجبور کرد تا درباره اش این گونه بنویسد: « نزدیک تر، فیلمی هوشمندانه، لذت بخش و خوش آیند است.علت بی عیب و نقص بودن برخی صحنه های فیلم تنها در شوخ طبعی دل پذیر و ضرباهنگ پر شور و هیجان آن ها خلاصه می شود.»...

                                                                                              تیموتی

غریبه ای میان جمع

دوستان عزیز من به تازگی به جمع منتقدین پرده شیشه ای ملحق شده ام. دوستانی که نوع نگاهشان به سینما جدی و قابل تأمل است. از فیلم هایی که درباره آنها تا به امروز صحبت کرده اند ، تنها تعداد اندکی را دیده ام. با این حال ، شباهت هایی هر چند اندک در نوع نگاه آنها و خودم حس کردم و این گونه بود که درخواست عضویت در جمع آنها را کردم. این اولین پست من در وبلاگ پرده شیشه ای است که مطمئناً پیشامدی فرخنده برای من به حساب می آید. من در نوشتن نقد و شکل مطالب روشی مخصوص به خود دارم ولی برای اینکه شکل کلی وبلاگ به هم نریزد و به خاطر احترامی که برای پیشکسوت های این وبلاگ قائل هستم خودم را با شرایط جدید وفق می دهم....      

                                                                                            تیموتی