جمعه سیزدهم مرداد 1385
امریکایی که زیبا نیست
دیدن فیلم زیبای امریکایی برای بار دوم مرا بر آن داشت که در موردش چیزهایی بنویسم هرچند کوتاه و ناقص
فيلمي كه به حق اسكار بهترين فيلم سال 1999 را از آن خود كرد.هرچند اسكار جديدا سوژه ای برای مدعيان روشنفكري شده و هركس كه مي خواهد ادعاي روشنفكري كند مشتي بر پيكر اسكار مي كوبد و دست هايش را به نشانه ي پيروزي بالا مي برد اما نبايد فراموش كنيم سال هاي نه چندان دور در همين مراسم فيلم هاي بسيار خوبي معرفی شده
همچون فيلم زيباي امريكايي كه توسط mendes ساخته شد و در سال 1999 جوايز بسياري را از آن خود كرد
كارگرداني كه تازه كار است و سه فيلم بيشتر در كارنامه ي خود ندارد
فيلم road to perditon داستان پدر و پسري است كه از دست گروهي مافيايي مي گريزند....فيلمي كه هرچند داستانش به شدت تكراريست اما كارگرداني نسبتا خوب mendes به آن جلوه ي خاصي داده
فيلم آخر اين كارگردان با نام كله خمره اي به شدت تحت تاثير فيلم هاي oliver ston بود و مرا نسبت به اين كارگردان خيلي نا اميد كرد
كوين اسپيسي در اين فيلم نشان مي دهد كه هنوز هستند كساني كه در امريكا باشند و خوب بازي كنند.بازيگري كه قبلا در فيلم مظنونين هميشگي خود را اثبات كرده بود و در زيباي امريكايي بار ديگر خودش را نشان ميدهد
زيباي امريكايي نمايانگر زشتي امريكاست.
امريكايي كه از درون پاشيده و هيچ چيز برايش باقي نمانده
فيلم زيباي امريكايي يك طنز تلخ است....همچون نيزه ايي تيز است که درست به نقطه ضعفها ميزند
تظاهر در زندگي ها موج ميزند و پايه واساس همه ي فعاليت ها را وهم و خيال تشكيل ميدهد. وهم و خيالهايي كه پايه اساس قتل هارا نيز تشكيل مي دهد.
خيال هايي كه هدفشان آرامش يافتن انسان است اما گويي آرامش حقيقي وجود ندارد.
انسان هايي كه اميدشان را از دست نمي دهند به در و ديوار ميزنند تا به آن آرامش برسند اما خود در درون به خوبي مي دانند كه چنين چيزي وجود ندارد.
سعي مي كنند ظاهر خود را شاد نشان دهند....در عكس ها مي خندند و طوري نشان ميدهند كه از زندگي زناشويی شان راضي هستند.
انگار قرار نيست كه به هيچ نحوي انسان به يك شادي دروني برسد.به يك آرامشي برسد و بتواند قلبا لبخند بزند
انگار اين آرامش تنها در هنگام مرگ سراغ انسان مي آید و هيچ چيز ديگري جز مرگ نمي تواند آن لبخند واقعي را بر روي لب هاي انسان بنشاند.
دیوید
